ប្រាសាទចិន

ប្រាសាទចិន រួមជាមួយប្រាសាទបន្ទាយពីរជាន់ និងប្រាសាទធំ បង្កើតបានជាបណ្តុំប្រាសាទទាំងបី (ត្រីមូដ) នៃទីតាំងនេះ។ ទាំងប្រាសាទចិន និងប្រាសាទបន្ទាយពីរជាន់ មានចម្ងាយស្មើគ្នាពីចំណុចកណ្តាលនៃប្រាសាទធំ។ វាមានតួប៉មចំនួនបីរៀបជាជួរបែរមុខទៅទិសខាងកើត ដោយប៉មកណ្តាលមានកម្ពស់ខ្ពស់ជាងគេបំផុត។ កសាងឡើងពីថ្មបាយក្រៀម តួប៉មទាំងនេះស្ថិតនៅលើខឿនតែមួយ ហើយប៉មនីមួយៗមានជណ្តើរពីទិសខាងកើត អមដោយជញ្ជាំងបង្កាន់ដៃដែលមានរូបចម្លាក់គ្រុឌត្រដាងស្លាប ដែលជារចនាបថកម្រឃើញក្នុងសិល្បៈខ្មែរ ប៉ុន្តែវាជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ថា ប្រាសាទនេះត្រូវបានឧទ្ទិសចំពោះព្រះវិស្ណុ។ នៅទីនោះក៏មានបណ្ណាល័យធ្វើពីឥដ្ឋចំនួនពីរ ដែលបច្ចុប្បន្ននៅសល់តែគំនរបាក់បែកប៉ុណ្ណោះ។ ឈ្មោះ "ប្រាសាទចិន" ដែលប្រជាជនខ្មែរហៅតៗគ្នានេះ គឺដោយសាររូបចម្លាក់ដ៏ល្បីល្បាញនៃបងប្អូនស្វា ពាលី (Vali) និងសុគ្រីព (Sugriva) ប្រយុទ្ធគ្នា ក្នុងរឿងរាមាយណៈ ដែលបច្ចុប្បន្នជារតនវត្ថុដ៏មានតម្លៃក្នុងសារមន្ទីរជាតិភ្នំពេញ។ រូបនេះត្រូវបានរកឃើញក្នុងចំណោមគំនរបាក់បែកនៃខ្លោងទ្វារខាងកើតក្នុងកំពែងជាន់ក្នុង ហើយកន្ទុយសត្វស្វាដែលកោងឡើងទៅលើដល់មកុដ មើលទៅស្រដៀងនឹងកន្ទុយសក់អាបចិន (Chinese pigtail) ទើបអ្នកស្រុកហៅថាប្រាសាទចិន។ ប្រាសាទចិនមានកំពែងថ្មបាយក្រៀមពីរជាន់ កម្ពស់ ២ ម៉ែត្រ ដោយមានខ្លោងទ្វារ (គោបុរៈ) នៅទិសខាងកើត និងខាងលិច។ នៅក្នុងគោបុរៈខាងកើត មានចម្លាក់បង្ហាញពីការប្រយុទ្ធគ្នារវាងពាលី និងសុគ្រីព ព្រមទាំងរូបព្រះរាម ព្រះលក្សណ៍ និងហនុមាន។ នៅពីក្រោយតួប៉មសំខាន់ៗ មានបល្ល័ង្កចំនួនប្រាំបួនតម្រៀបគ្នាក្នុងគោបុរៈខាងលិចជាន់ក្នុង បង្ហាញពីឈុតចុងក្រោយនៃសង្គ្រាមគូរុក្សេត្រ ក្នុងរឿងមហាភារតៈ គឺជាការប្រយុទ្ធគ្នារវាងភីមៈ (Bhima) និងទុរយោជន៍ (Duryodhana) ដោយមានពួកបាណ្ឌព និងព្រះគ្រឹស្នាចូលរួមជាអធិបតី ក្នុងបច្ចេកទេសចម្លាក់លោតខ្ពស់ (Ronde-bosse) ដែលជាលក្ខណៈពិសេសតែមួយគត់នៃសិល្បៈរចនាបថកោះកែរ។