ប្រាសាទក្រចាប់

ប្រាសាទក្រចាប់មានកំពែងពីរជាន់៖ ជាន់ខាងក្រៅមានសភាពសាមញ្ញ រួមមានខ្លោងទ្វារចូល (គោបុរៈ) នៅទិសខាងកើត និងខាងលិចដែលបានរលាយបាត់អស់ទៅហើយ ដោយសារសំណង់ទាំងនោះសាងសង់ឡើងអំពីគ្រឿងឈើដែលងាយពុកផុយ។ ចំណែកឯកំពែងជាន់ខាងក្នុងវិញមានលក្ខណៈខុសប្លែកពីនេះ។ នៅទីនោះមានសិលាចារឹកចំនួន ៣៨ កន្លែង ដែលមានអក្សររាប់ពាន់បន្ទាត់រាយនាម និងមុខរបររបស់អ្នកបម្រើក្នុងប្រាសាទ ដែលត្រូវបានកោះហៅមកពីបណ្តាភូមិជាច្រើនទូទាំងអាណាចក្រ។ សិលាចារឹកដ៏សំខាន់មួយមានចុះកាលបរិច្ឆេទឆ្នាំ ៩២៨ នៃគ្រិស្តសករាជ ដែលបង្ហាញថាមានការបរិច្ចាគយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ពីសំណាក់ប្រជាជន ដើម្បីអបអរសាទរការឡើងគ្រងរាជសម្បត្តិរបស់ព្រះមហាក្សត្រ។ កំណត់ត្រាមួយទៀតគឺជាព្រះនាមនៃអាទិទេព៖ ព្រះត្រីភូវណទេវៈ ដែលប្រហែលជាព្រះនាមរបស់ព្រះវិស្ណុ ជាជាងព្រះសិវៈ ហើយមិនត្រូវភាន់ច្រឡំជាមួយព្រះត្រីភូវណេស្វរៈ នៃប្រាសាទធំនោះទេ។ វាក៏បានលើកឡើងអំពីព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤ ក្នុងនាមជាសប្បុរសជន ដែលជាម្ចាស់ទានដ៏ចម្បងបំផុត ប៉ុន្តែមិនមែនជាអ្នកបរិច្ចាគតែម្នាក់ឯងនោះឡើយ។ យោងតាមសម្តីរបស់អ្នកលួចវត្ថុបុរាណ នៅក្នុងបរិវេណប្រាសាទក្រចាប់ មានរូបចម្លាក់ចំនួន ១៣ ត្រូវបានគេលួចទៅ ហើយ ៣ ក្នុងចំណោមនោះស្ថិតនៅក្នុងតួប៉មឥដ្ឋកណ្តាល ដែលមានរូបព្រះសិវៈ និងព្រះស្កន្ទ, ព្រះស្កន្ទគង់លើក្ងោក, ព្រះវិស្ណុផ្ទុំ (សាយនៈ) និងរូបអឌ្ឍនារីស្វរៈ (ខ្លួនពាក់កណ្តាលប្រុសពាក់កណ្តាលស្រី)។