ប្រាសាទព្រះខ័ន

ប្រាសាទព្រះខ័ន (មានន័យថា "ដាវជ័យ") គឺជាប្រាសាទមួយក្នុងតំបន់អង្គរ ប្រទេសកម្ពុជា ដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងក្នុងសតវត្សទី១២ ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ដើម្បីឧទ្ទិសដល់ព្រះវររាជបិតារបស់ព្រះអង្គ។ ប្រាសាទនេះមានទីតាំងស្ថិតនៅទិសឦសាននៃអង្គរធំ និងនៅខាងលិចបារាយណ៍ជ័យទាតក ដែលមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយគ្នា។ វាធ្លាប់ជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃរដ្ឋបាលដ៏ធំមួយដែលមានមន្ត្រី និងអ្នកបម្រើការជិត ១០០,០០០ នាក់។ ប្លង់ប្រាសាទមានរាងសំប៉ែត (Flat design) ដោយមានថ្នាក់របៀងរាងចតុកោណកែងព័ទ្ធជុំវិញវិហារព្រះពុទ្ធសាសនា និងអមដោយប្រាសាទរណបនៃសាសនាហិណ្ឌូ រួមទាំងសំណង់បន្ថែមជាច្រើនទៀត។ ដូចទៅនឹងប្រាសាទតាព្រហ្មដែរ ប្រាសាទព្រះខ័នត្រូវបានរក្សាទុកក្នុងស្ថានភាពមិនទាន់ជួសជុលទាំងស្រុង ដោយមានដើមឈើ និងរុក្ខជាតិដុះចន្លោះផ្ទាំងថ្មបាក់បែក។ ប្រាសាទនេះត្រូវបានកសាងនៅលើទីតាំងដែលព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ បានទទួលជ័យជម្នះលើការឈ្លានពានរបស់កងទ័ពចាមក្នុងឆ្នាំ ១១៩១។ ឈ្មោះបច្ចុប្បន្នដែលមានន័យថា "ដាវដ៏ស័ក្តិសិទ្ធិ" គឺយកតាមអត្ថន័យនៃឈ្មោះដើមគឺ "នគរជ័យស្រី" (ទីក្រុងដ៏វិសុទ្ធនៃជ័យជម្នះ)។ ទីតាំងនេះប្រហែលជាធ្លាប់ជាកន្លែងតម្កល់ព្រះរាជវាំងរបស់ព្រះបាទយសោវរ្ម័នទី២ និងព្រះបាទត្រីភូវនាទិត្យវរ្ម័ន ពីមុនមក។ សិលាចារឹកនៃប្រាសាទបានផ្តល់ព័ត៌មានយ៉ាងសំខាន់អំពីប្រវត្តិសាស្ត្រ និងការគ្រប់គ្រង៖ រូបបដិមាសំខាន់គឺព្រះពោធិសត្វអវលោកិតេស្វរៈ ដែលមានទម្រង់ព្រះភក្ត្រដូចព្រះវររាជបិតារបស់ព្រះមហាក្សត្រ ត្រូវបានតម្កល់ក្នុងឆ្នាំ ១១៩១ (ចំណែកព្រះមាតារបស់ព្រះអង្គ ត្រូវបានឧទ្ទិសក្នុងទម្រង់ដូចគ្នានៅប្រាសាទតាព្រហ្ម)។ មានទេវតា ៤៣០ អង្គផ្សេងទៀតដែលមានទីសក្ការៈនៅទីនោះ ដែលអង្គនីមួយៗទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់អាហារ សម្លៀកបំពាក់ គ្រឿងក្រអូប និងសូម្បីតែមុង។ ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ប្រាសាទរួមមាន មាស ប្រាក់ ត្បូងមានតម្លៃ គុជខ្យង ១១២,៣០០ គ្រាប់ និងគោដែលមានស្នែងស្រោបមាស។ ស្ថាប័ននេះបានរួមបញ្ចូលគ្នានូវតួនាទីជាទីក្រុង ប្រាសាទ និងសាកលវិទ្យាល័យពុទ្ធសាសនា ដោយមានបុគ្គលិកបម្រើការ ៩៧,៨៤០ នាក់ ក្នុងនោះមានអ្នករាំ ១,០០០ នាក់ និងគ្រូបង្រៀន ១,០០០ នាក់។